Dagboek
Mina de Rooij, Geert Wilders en Jan Peter Balkenende
09:42 04-06-2010Mina de Rooij is een moslima van Marokkaanse afkomst, getrouwd met een Nederlander en al vele jaren een landgenote. Ze schreef een open brief naar Geert Wilders, waarin ze hem haar (gelukkige) levensverhaal vertelt, maar waarin ze ook aangeeft dat ze zich ongemakkelijk, zelfs angstig voelt bij de woorden van de PVV-leider. De brief is gepubliceerd op de website van De Telegraaf en is door bijna 2500 sitebezoekers gelezen.
Wilders was afgelopen zaterdag in Lelystad. Omgeven door talrijke beveiligers wandelde hij door het centrum, waar Mina voor haar politieke partij (CDA) folders uitdeelde. Ze gaf Geert Wilders ook een exemplaar en nam er ook een van hem aan.
Het is een gedachtekronkel, maar ik moest denken aan mijn kennismaking met Jan Peter Balkenende. Ik was in mijn eerste jaar als gedeputeerde en mocht begin januari 2004 onze Commissaris vergezellen naar de nieuwjaarsreceptie van de Koningin.
Het hele kabinet was er, ook de top van allerlei maatschappelijke organisaties, sporthelden e.a. Jan Peter zag ik voor het eerst in levenden lijve. Velen dromden om hem heen, maar op enig moment zag ik mijn kans schoon en sprak hem aan. Ik stelde me voor en zei toen: Ik heb een eenvoudige vraag. Volgende maand komt u naar een CDA-bijeenkomst in Lelystad. Als uw auto voorrijdt bij ons Agoratheater zal ik daar staan en het portier van uw auto openen. Ik wil graag dat u dan zegt: HALLO ANDRIES! Het maakt indruk op de omstanders als ik de minister-president blijk te kennen en dat kan ik als nieuwbakken, niet uit de politiek afkomstige bestuurder, goed gebruiken.
Jan Peter kijkt me aan, knikt, zegt: Dat is goed.
Een maand later, 2 februari 2004, 16.00 uur, ik sta te blauwbekken voor het (oude) Lelystadse theater. De auto komt aanrijden, stopt, ik open het portier. Lenig springt JP uit de auto, kijkt me aan en zegt: HALLO ANDRIES.
Het heeft het gewenste effect, Jan Peter knipoogt.
Kleine, onschuldige samenzwering.
Het volgende weekbericht, verschijnt 18 juni 2010.
Hans Dijkstal
09:28 21-05-2010Weekbericht, 21 mei 2010
Hans Dijkstal
We schrijven april 1995. Ik word gebeld door Han Lammers, de Commissaris van de Koningin in de jonge provincie Flevoland. Hij vertelt dat er in Den Haag weer eens gedachten leven over – wat genoemd wordt – een andere bestuurlijke inrichting van Nederland. De kern is dat er meer, maar kleinere provincies, zgn. stadsprovincies, komen. Han vraagt me als net aangetreden voorzitter van de Kamer van Koophandel bij het aanstaande bezoek van de minister van binnenlandse zaken Hans Dijkstal aan Flevoland het woord te voeren en grondig uit te leggen dat het Flevolandse bedrijfsleven helemaal niet zit te wachten op een dergelijke verandering; het wil een stabiele, consistente overheid en verder niks. (Het geeft niet dat ik CDA’er ben.)
Eigenlijk moet ik de minister oproepen vooral niets te doen.
Dat leek me wel wat.
1 mei kwam hij, we ontmoetten elkaar in de Rietkerkzaal in het provinciehuis. Ik zei in mijn speech o.a.: “Het is een groot voordeel dat allerlei taken op hetzelfde schaalniveau zijn georganiseerd. In groot verschil met andere regio’s kent Flevoland niet een lappendeken van bestuurlijke en functionele regio’s en dat bevordert een vlotte manier van werken”.
Na elk tekstblok zei ik iets als: Doet u vooral niets. Uw meest passende bijdrage is: niets doen. U kunt ons geweldig helpen door niets te doen! Enz.
Kok melden
Dijkstal schoot in de lach en zei na afloop semi-timide tegen me: “Tja, ik zal dat morgen dan maar Kok melden.”
Via een motie van het Tweede Kamerlid Remkes, binnenkort Commissaris der Koningin in Noord-Holland, ging het plan kort daarna van tafel.
Hans Dijkstal was een klassieke liberaal, met oog voor maatschappelijke noden en samenwerking. Hij bedacht bijvoorbeeld samen met toenmalig GroenLinksleider Paul Rosenmoller de sympathieke, maar onuitvoerbare Wet Bevordering Evenredige Arbeidsdeelname Allochtonen (Wet BEEA).
Hij haalde – tegen de zin van diens ambtenaren, zoals IVIO daarna pijnlijk ervoer - minister Melkert over de streep om dit Lelystadse bedrijf een landelijk project voor de arbeidstoeleiding van Turkse en Marokkaanse werkzoekenden op te dragen.
Wat me als Jazzliefhebber zal bijblijven, zijn Hans’ programma’s voor de inmiddels verdwenen Euro Jazz Radio. Vlot en kundig gepresenteerd, en soms blies hij op zijn saxofoon een deun mee.
We zullen Hans Dijkstal missen.
------------------
Het volgend weekbericht verschijnt 4 juni 2010.
Lotzooi en Meisje
09:24 07-05-2010'Lotzooi' is het verlate welkomstcadeau voor onze Commissaris van Theatergroep SubSUBURBIA uit Almere. 9 jongeren voerden in de Statenzaal een zelfgeschreven stuk op, waarin zij zich verwonderen over het “lot”. De terugkerende zin was: Als alles anders kan gaan, waarom gaat het dan nu zoals het gaat? Ze speelden drie opvolgende situaties waarin een spannend verhaal over een drugsdeal en een overval voorkwamen. De zaal genoot: van de inhoud van de voorstelling, maar vooral ook van de kwaliteit van het spel. Veel wisselingen, vaart en geen moment van aarzeling of twijfel. De zakelijk leider vertelde dat de jongeren in leeftijd variëren van 16 tot 22.
Het bracht me mijn eigen tijd als leraar Nederlands in herinnering. Ik deed met de leerlingen veel aan toneelimprovisaties. Ze leerden zo snel oplossingen bedenken en die voor en met een groep te spelen. Al na enkele weken verdween de verlegenheid, de vrees om de ogen van een groep op zich gericht te hebben en groeide hun spreekvaardigheid.
Ik zag het bij de Suburbiajongeren met plezier allemaal terug.
Meisje
Afgelopen zomer waren gade Marjolijn en ik in Normandie. Op een dag wandelden we door een dorpje en trok het raam met advertenties van de plaatselijke makelaar mijn nieuwsgierigheid. Ik mompelde iets over de prijzen die ik las, waarop een Nederlander in mijn nabijheid reageerde. We raakten aan de praat en hij bleek nota bene in Lelystad te wonen, sterker nog: in onze wijk, tegenover de basisschool die onze dochters bezochten!
Het gaat om Lineke Lafaille, dichteres en Machiel Scholder, muziekdocent en Jazztrompettist. Met hen hebben we inmiddels een plezierig contact opgebouwd.
Onlangs mocht ik meewerken aan een cd, waarop verschillende mensen gedichten van Lineke voorlezen, die muzikaal omrankt zullen worden door trompetspel van Machiel.
Ik las
Meisje
het meisje
vroeg rijp
februari
maand van
vroeg rijp
in de morgen-uren
kijkt het meisje
en ziet het vroeg rijp
op de bomen
voor haar huis
en denkt
ben dertien en al
vroeg rijp
ze kruipt nog
even in bed
met haar speelgoedbeer
morgen wordt ze veertien
Ik vind het prachtig.
De cd/het luisterboek wordt 4 juli in de Vier Engelen in Lelystad gepresenteerd.
Het volgende weekbericht verschijnt 21 mei a.s.
Lofzang op de Hogeschool Windesheim FLEVOLAND
10:30 23-04-2010
Als Flevolander ben ik blij met de komst van de Hogeschool. Windesheim Flevoland, zoals ik blij ben met elke stap voorwaarts die onze samenleving zet, en dit is een reuzenstap.
Als oud-onderwijsman ben ik ingenomen (van ‘blij’ word ik wat wee) met de komst van de Hogeschool Windesheim Flevoland, want het betekent dat we onze jongeren nabij perspectief kunnen bieden.
Als oud-ondernemer vind ik het fantastisch dat de Hogeschool Windesheim Flevoland komt, omdat het nu wel reëel mogelijk wordt in directe zin proactief met personeelswerving bezig te zijn.
Als bestuurder beschouw ik de komst van de Hogeschool Windesheim Flevoland als een kroon op mijn werk en dat van mijn collega’s en medewerkers, waarvoor jarenlang zeer intensief is gewerkt. Het is gelukt in een fase waarin vrijwel niets mogelijk is!
Als vader heb ik de afwezigheid van deze hogeschool node gemist: een dochter vertrok uit Flevoland, omdat ze de opleiding van haar keuze hier niet kon volgen, de andere zag om dezelfde reden ervan af (maar ze zijn goed terecht gekomen hoor).
Als grootvader ben ik opgetogen over de komst van Hogeschool Windesheim Flevoland, want mijn kleinkinderen kunnen er – als ze willen – hun opleiding volgen.
Ik ben ervan overtuigd dat de komst van de Hogeschool Windesheim Flevoland de toekomst van Flevoland ingrijpend verandert: het betekent een nieuwe fase in het Nieuwe Land.
Het volgende weekbericht verschijnt 7 mei a.s.
Inspiratie uit Roemenie
09:01 09-04-2010Het kennisuitwisselingsproject Mini Europe bracht me vorige week in Roemenie. Vertegenwoordigers van regio’s uit Spanje, Griekenland, Italië, Groot-Brittannië, Zweden, Hongarije, Roemenië en Nederland (Flevoland is lead partner) kwamen in Maramures, in het noorden van Roemenië, bijeen om succesvolle projecten uit te wisselen. Beter gezegd: te exporteren en te importeren. Flevoland exporteert bijvoorbeeld het Informal Investors-model en de Technologie- en Milieuinnovatieregeling (TMI) en importeert de Summer Entrepeneur (een eigen bedrijf als vakantiebaan, waarover later meer) en een project voor het opzetten van clusters.
Een bezoek aan dit voormalig Oostblokland relativeert de vaderlandse problemen stevig. De chauffeur die o
ns naar het vliegveld bracht, verwenste zijn regering met het oog op de vele gaten in de weg, met als terugkerende mantra: Alles kaputt, alles Katastrofe.
Wij hebben enige vorstschade aan onze Nederlandse wegen…
De ambitie het land er bovenop te helpen, leeft krachtig bij de overheid en door een lezing van prof. Lobontiu Mircea over innovatiestrategieën, die we in de Universiteit van Baia Mare voorgeschoteld kregen, kwam ik onder de indruk van de praktische aanpak die men kiest om de kloof tussen wetenschap en bedrijven te dichten. Toen de president van Maramures tegen ons gezelschap zei dat zijn regio van alle Mini Europe-regio’s het meest zou moeten leren, verwees ik naar de lezing en noemde die welgemeend inspirerend.
Foto: Gedeputeerde Andries Greiner bedankt prof. Lobontiu Mirceda voor diens lezing
In het vliegtuig sprak ik met een provinciaal medewerkster over Mini Europe, toen we werden onderbroken door een jonge vrouw die aan de andere kant van het gangpad zat. Ze had wat opgevangen van ons gesprek en was benieuwd naar Mini Europe.
Zij bleek Roemeense te zijn en dit jaar met veel enthousiasme een MBA-studie aan de Erasmus Universiteit te volgen. Ze bood haar diensten als contactpersoon aan.
Het volgend weekbericht verschijnt 23 april a.s.
P.S. Toen ik thuis kwam, zag ik dat de magnolia op het punt staat haar volle pracht voor ons te ontvouwen (ik heb wel eens heimwee naar mijn vroegere, uitgebreide maandberichten, toen ik dit soort berichtjes als “kortje” gemakkelijk kon meenemen).
|